Δεοντολογία και Αθλητικό Ήθος

Για πάνω από έναν αιώνα, οι παίκτες σε αγώνες χωρίς διαιτητή ακολουθούν μια άγραφη συμφωνία που συχνά καταγράφεται ως «ο Κώδικας». Η πρώτη της αρχή είναι απλή: ο κάθε παίκτης κρίνει τις γραμμές στη δική του πλευρά του φιλέ, και οφείλει να το κάνει τίμια — ακόμη κι όταν η τίμια κρίση του στοιχίζει τον πόντο.

Δεν προσπαθείς απλώς να κερδίσεις· προσπαθείς να κερδίσεις καθαρά. Ένας πόντος που κερδήθηκε με άδικη κρίση δεν κερδήθηκε ποτέ πραγματικά. Η φήμη σου ως τίμιου παίκτη θα σε ακολουθεί πολύ περισσότερο από οποιοδήποτε επιμέρους σκορ.

Φτάνε στην ώρα σου και έτοιμος να κινηθείς, ώστε να μην κλέβεις από τον χρόνο του αντιπάλου σου για να κάνεις διατάσεις. Στο ζέσταμα, ο στόχος είναι να βοηθήσεις τον αντίπαλό σου να λυθεί, όχι να το κερδίσεις. Στείλε τις μπάλες πάνω του, τροφοδότησε τα σερβίς του, κράτα το ράλι ζωντανό. Το ζέσταμα είναι ευγένεια, όχι αναμέτρηση.

Για να αποφασιστεί ποιος σερβίρει πρώτος και από ποια πλευρά ξεκινά ο καθένας, οι παίκτες στρίβουν τη ρακέτα. Ο ένας λέει «πάνω ή κάτω» ενώ ο άλλος τη στριφογυρίζει στο έδαφος· το σήμα στη βάση της λαβής καταλήγει να κοιτάζει πάνω ή κάτω. Όποιος κερδίσει το στρίψιμο διαλέγει ένα από τέσσερα πράγματα: να σερβίρει, να υποδεχθεί, από ποια πλευρά θα ξεκινήσει — ή να αφήσει τον άλλο να διαλέξει πρώτος.

Κρίνεις μόνο τις μπάλες που προσγειώνονται στη δική σου πλευρά του φιλέ. Ποτέ δεν κρίνεις μπάλα στην πλευρά του αντιπάλου — αυτή είναι δική του δουλειά, και το να την αμφισβητείς είναι αγένεια. Μια μπάλα είναι άουτ μόνο αν βλέπεις καθαρά κενό ανάμεσα στη μπάλα και τη γραμμή. Αν ακουμπά τη γραμμή, έστω και στο ελάχιστο, είναι μέσα.

Ο σερβίρων ανακοινώνει το σκορ πριν από κάθε πόντο — πρώτα το δικό του, μετά του αντιπάλου (για παράδειγμα, «τριάντα–δεκαπέντε»). Πες το αρκετά δυνατά ώστε να ακούγεται στην άλλη πλευρά του φιλέ. Αυτό κρατά και τους δύο παίκτες τίμιους και εντοπίζει τα λάθη νωρίς. Αν κάποια στιγμή διαφωνήσετε στο σκορ, μη μαλώσετε: γυρίστε στο τελευταίο σκορ που και οι δύο συμφωνείτε, και συνεχίστε από εκεί.

Στάσου ακίνητος και σιωπηλός όσο ο αντίπαλος σερβίρει ή παίζει τον πόντο — η κίνηση και ο θόρυβος πίσω από τη γραμμή βάσης αποσπούν και αδικούν. Περίμενε να τελειώσει εντελώς ο πόντος πριν περπατήσεις, μιλήσεις ή μαζέψεις μια αδέσποτη μπάλα.

Φρόντισε τις μπάλες: δώσε στον σερβίροντα όλες τις μπάλες του πριν σερβίρει, κυλώντας ή στέλνοντάς τες απαλά αντί να τις εκτοξεύεις πάνω από το φιλέ. Αν μια μπάλα από διπλανό γήπεδο μπει στο δικό σας, σταμάτα τον πόντο και επίστρεψέ την μόνο όταν έχει σταματήσει και το δικό τους παιχνίδι — και ποτέ μην μπαίνεις τρέχοντας σε διπλανό γήπεδο όσο παίζεται πόντος. Ένα γρήγορο «ευχαριστώ» όταν κάποιος σου επιστρέφει τη μπάλα δεν κοστίζει τίποτα.

Κάποιες φορές η μπάλα ξύνει το φιλέ και κυλά από την άλλη πλευρά, ή πιάνει το πλαίσιο της ρακέτας και φεύγει σε γωνία που δεν προλαβαίνει κανείς — ένας πόντος καθαρά τυχερός. Η παράδοση ζητά να σηκώσεις το χέρι σου και να πεις «συγγνώμη» στον αντίπαλο. Τον πόντο τον παίρνεις κανονικά· η χειρονομία απλώς αναγνωρίζει ότι η ικανότητα δεν είχε καμία σχέση. Είναι μία από τις μικρές ευγένειες που κρατούν το παιχνίδι φιλικό.

Ποτέ μην πετάς, μη χτυπάς και μη σπας τη ρακέτα σου, και κράτα καθαρή τη γλώσσα σου — και τα δύο δείχνουν παίκτη που έχασε τον έλεγχο, και σε πολλά γήπεδα επισύρουν ποινές. Μην πανηγυρίζεις όταν ο αντίπαλος κάνει λάθος· ένα διπλό λάθος ή μια μπάλα στο φιλέ είναι δική του ατυχία, όχι δικός σου θρίαμβος. Αντίθετα, αναγνώρισε το καλό του παιχνίδι. Ένα απλό «πολύ καλό» ή ένα σιωπηλό νεύμα μετά από εξαιρετική μπαλιά είναι το σημάδι ανθρώπου που αγαπά το παιχνίδι περισσότερο από το σκορ.

Όπως κι αν τελειώσει ο αγώνας, οι δύο παίκτες συναντιούνται στο φιλέ και δίνουν τα χέρια — κοίτα τον αντίπαλο στα μάτια και ευχαρίστησέ τον για το παιχνίδι. Αν υπήρχε διαιτητής ή κάποιος που βοηθούσε στις κρίσεις, ευχαρίστησε κι αυτόν. Κέρδισε με ταπεινότητα και χάσε με αξιοπρέπεια: ο παίκτης που νίκησες σήμερα μπορεί να σε νικήσει αύριο, και αυτό που θυμούνται οι άνθρωποι είναι πώς στάθηκες και στις δύο στιγμές.