Ημέρα 3: Κυρίως Ταμπλό U14

Η τρίτη μέρα, και η τελευταία από τις τρεις που είχα αναλάβει. Πιο βαθιά στο Main Draw πλέον — οι αγώνες που κρίνουν. Και πάλι, αυτό που ξεχώρισε δεν ήταν η τεχνική. Ήταν ο χαρακτήρας.

Ξεκίνησε με ένα λάθος στο σκορ σε έναν αγώνα κοριτσιών.

Η σωστή αντίδραση σε λάθος σκορ είναι από τα πιο απλά πράγματα στο τένις. Καλείς τον supervisor. Γι' αυτό υπάρχει η καρέκλα και ο supervisor — ελέγχεται το σκορ, διορθώνεται αν χρειάζεται, και ο αγώνας συνεχίζεται. Ήσυχα, καθαρά, μέσα σε ένα λεπτό.

Δεν έγινε αυτό. Μόλις ο προπονητής της αντιπάλου κατάλαβε ότι το σκορ ήταν λάθος, δεν το έφερε σε εμένα. Το πήγε στο γήπεδο — και οι δικοί της άνθρωποι το κρατούσαν ζωντανό, επιστρέφοντας σε αυτό ανάμεσα στους πόντους, μιλώντας της ενώ εκείνη προσπαθούσε ακόμα να παίξει. Ένα παιδί δεν μπορεί να κουβαλήσει αγώνα και καβγά ταυτόχρονα. Άρχισε να κλαίει μέσα στο γήπεδο.

Και εδώ είναι το κομμάτι που αξίζει να σταθείτε. Κέρδισε.

Ό,τι κι αν ήθελε να πετύχει εκείνη η πίεση, πέτυχε το αντίθετο. Με τα δάκρυα και όλα, έκλεισε τον αγώνα. Δύο πράγματα αξίζει να κρατήσετε. Το πρώτο είναι διαδικαστικό: υπάρχει κανάλι για αυτές τις καταστάσεις, και υπάρχει ακριβώς για να μη μένει ποτέ το παιδί να το κρατάει. Το δεύτερο αφορά τον χαρακτήρα. Βάλτε το ίδιο βάρος πάνω σε πολλούς παίκτες της ηλικίας της και λυγίζουν στο δεύτερο σετ. Εκείνη δεν λύγισε.

Μια μικρότερη παρατήρηση, αλλά διέτρεχε όλη τη διοργάνωση και όχι κάποιον συγκεκριμένο αγώνα: οι ρακέτες.

Χάνεται ένας πόντος, και η ρακέτα πάει στο χώμα. Είναι συνηθισμένο σε αυτή την ηλικία, και είναι από τα πρώτα που πρέπει να ξεμαθευτούν. Δεν υπάρχει τίποτα μέσα σε αυτό. Δεν ξανακερδίζει τον πόντο, και δεν είναι καλή εικόνα — ούτε για τον παίκτη, ούτε για το άθλημα. Ακριβώς αυτή η συνήθεια πρέπει να διορθώνεται στην προπόνηση, πολύ πριν γίνει κομμάτι του ποιος είναι ο παίκτης μέσα στο γήπεδο.

Το πιο καθαρό μάθημα της μέρας ήρθε σε έναν αγώνα αγοριών που πήγε τρίτο σετ.

Μπαίνοντας σε εκείνο το σετ, ο ένας τους σήκωνε συνέχεια τον εαυτό του — έλα, πάμε — δυνατά, ανεβάζοντας ο ίδιος το επίπεδό του. Ο άλλος μουρμούριζε μόνος του, με το κεφάλι κάτω, γκρινιάζοντας στις αλλαγές. Το σκορ μπαίνοντας στο τρίτο ήταν ισόπαλο. Η εσωτερική κατάσταση όχι. Τον αγώνα τον πήρε αυτός που σήκωσε τον εαυτό του.

Αυτό ακριβώς είναι που ψάχνω συνέχεια. Σε αυτή την ηλικία τα χτυπήματα είναι συχνά σχεδόν πανομοιότυπα. Αυτό που χωρίζει δύο παίκτες, όταν το πράγμα είναι σφιχτό, είναι τι λένε στον εαυτό τους στο τρίτο σετ.

Μέχρι το τέλος της μέρας το ίδιο συμπέρασμα είχε επαναληφθεί με τρεις διαφορετικές μορφές: σε ένα τουρνουά, η ψυχολογία και ο χαρακτήρας κρίνουν πολύ περισσότερα απ' όσα τους αναγνωρίζει ο κόσμος. Η μηχανή φτιάχνεται στο εργαστήριο. Ο οδηγός φαίνεται στον δρόμο.

Και για να κλείσω τον κύκλο με το λάθος στο σκορ — γιατί η λύση είναι πράγματι τόσο απλή. Αν ένα σκορ είναι λάθος, δεν λύνεται πάνω από το φιλέ, και σίγουρα δεν λύνεται μέσω του παιδιού. Ο παίκτης, ή ο προπονητής ήρεμα, το θέτει στον supervisor. Ο supervisor το ελέγχει, το διορθώνει, το παιχνίδι συνεχίζεται. Ένα λεπτό. Ο αγώνας μένει καθαρός, και το κεφάλι του παιδιού μένει εκεί που ανήκει — στον επόμενο πόντο.

Τέλος της τρίτης μέρας — και της τελευταίας από τις τρεις που είχα αναλάβει.