Ημέρα 1: Προκριματικά U14
Είχα αποφασίσει να αναλάβω supervisor για τις πρώτες τρεις μέρες — εκεί που μαζεύονται όλοι, συμπεριλαμβανομένου του qualifying. Δεν ήταν μόνο τυπικό καθήκον. Κρατούσα μάτι σε κάθε παιδί: τι κάνει, πώς κινείται, τι φέρνει μαζί του πριν καν χτυπήσει μπάλα.
Η μέρα του qualifying — τέσσερις αγώνες μόνο. Τέσσερις. Και τα κορίτσια δεν είχαν καν αγώνα εκείνη τη μέρα. Έφτασα μία ώρα νωρίτερα, στις 3:00, και αμέσως πρόσεξα ένα παιδί με τον πατέρα του να κάθονται. Ετοιμάστηκα για τα καθήκοντά μου και βγήκα πάλι να δω αν κάτι είχε αλλάξει. Τίποτα. Καθιστό. Το μέγιστο που έκανε ήταν λίγο ρίξιμο στον τοίχο. Και αυτό που διάβασα μέσα του ήταν ξεκάθαρο — άγχος, αμφιβολία, κάτι που τον έτρωγε. Δεν με εξέπληξε. Όπως προπονείσαι, έτσι αγωνίζεσαι. Δεν υπάρχει μαγικός διακόπτης την ημέρα του αγώνα.
Καθόμουν και σκάναρα τον χώρο. Σε εκείνη την ησυχία είδα να μπαίνει από την είσοδο ένα γκρουπ — μέσα και κορίτσια, που όπως είπα δεν είχαν αγώνα. Αυτόματα σκέφτηκα: ήρθαν για προπόνηση. Κοίταξα τα γήπεδα — άδεια, ισιωμένα, κανένας μέσα. Και τότε είδα κάτι που με έκανε να σηκώσω το κεφάλι: ένα παιδί μπήκε αποφασιστικά και πήγε κατευθείαν στον άλλον που περίμενε. Καλό σημάδι, είπα. Τώρα θα οργανωθούν, θα ζεσταθούν, θα ετοιμαστούν σωστά.
Έβγαλαν ρακέτες. Μπήκαν στο γήπεδο. Άρχισαν να παίζουν. Χωρίς ζέσταμα. Χωρίς τίποτα. Τα αγόρια κατευθείαν στο clay, τα κορίτσια στο carpet — και αυτό ήταν όλο. Καινούργιες ρακέτες — αυτό σίγουρα. Γνώση του τι σημαίνει προετοιμασία; Απούσα. Και αυτό, δυστυχώς, δεν το αγοράζεις σε κανένα κατάστημα.
Πριν ξεκινήσουμε τους αγώνες, πρόσεξα ότι είχαν έρθει τέσσερις γυναίκες για κάποιο σεμινάριο διαιτησίας. Κανένα νέο πράγμα, αλλά αυτό που μου ήρθε αμέσως στο μυαλό είναι ότι στη διαιτησία του τένις, το πρώτο και πιο σημαντικό πράγμα είναι η εμπειρία. Γιατί εμπειρία και όχι απλώς κανόνες; Διότι τα παιδιά εμπιστεύονται τους διαιτητές που ήταν παλιοί παίκτες ή προπονητές που ξέρουν καλά το τένις. Δυστυχώς ή ευτυχώς, έτσι είναι και δεν αλλάζει — αν το παιδί καταλάβει ότι ο διαιτητής δεν έχει ιδέα από τένις, θα του βγάλει την ψυχή. Και συμβαίνει συχνά. Ακόμα και εγώ, που παίζω αγώνες, όταν έρχεται κάποιος άσχετος λέω μέσα μου: «Α, θα μας σαλατώσει τον πόντο και θα φύγει.» Επίσης, από εμπειρία καταλαβαίνεις κάθε είδους σημάδι — από αργό χτύπημα με spin μέχρι δυνατό, το αποτύπωμα αλλάζει σχήμα από στρογγυλό μέχρι σχήμα αυγού.
Όταν τελείωσε το σεμινάριο, τους έβαλαν να ξεκινήσουν τους αγώνες — μπάλες, κλήρωση και τα λοιπά. Φαίνονταν αγχωμένες, εντελώς φυσιολογικό. Χρειάζονται εμπειρία για να ξεπεράσουν αυτό το άγχος. Αυτό που τους έλειπε ήταν η αυτοπεποίθηση — ζητούσαν βοήθεια από τον κανονικό διαιτητή, πράγμα που δείχνει ότι αμφέβαλλαν για τον εαυτό τους. Θα γίνουν πολλά λάθη — το σημαντικό είναι να ξέρεις να τα διορθώνεις.
Οι τρεις αγώνες ξεκίνησαν — αλλά ο ένας όχι αμέσως. Ένα παιδί δεν γνώριζε τον κανονισμό για τα ρούχα. Φορούσε φανέλα με μεγάλο λογότυπο, του είπαμε ότι δεν επιτρέπεται και να βάλει άλλη. Δεν είχε ούτε μία αλλαγή μαζί του. Μοναδική λύση: αναποδογύρισε τη φανέλα και έτοιμος. Η σκέψη μου εκείνη τη στιγμή ήταν απλή: δεν φέρνει δεύτερη φανέλα ούτε για αλλαγή μετά την προπόνηση ή τον αγώνα. Να ξέρετε ότι αν το παιδί συνεχίσει με ιδρωμένη φανέλα σε αέρα, ανεβαίνουν οι πιθανότητες τραυματισμού στην πλάτη — ή τουλάχιστον μια ενόχληση που δεν θα του επιτρέψει να παίξει ποιοτικά.
Τέλος πάντων, όλοι οι αγώνες ξεκίνησαν. Πρόσεξα ότι σε ένα γήπεδο οι καρέκλες ήταν στον ήλιο και κανείς δεν τις μετακίνησε στη σκιά. Οι καρέκλες δεν σηκώνουν πόδια από μόνες τους — αυτό γίνεται μόνο στα όνειρά μας ή στις ταινίες. Τα παιδιά πρέπει να μαθαίνουν να παίρνουν αποφάσεις εκτός πόντου, από το πιο απλό — να μετακινήσουν μια καρέκλα — μέχρι το πιο περίπλοκο, όπως το να «ενοχλήσουν» έναν ψυχρό αντίπαλο. Γι' αυτό παίζουν αγώνες: για να βελτιωθούν σε άλλους τομείς — αντιληπτικό, συμπεριφορικό, συναισθηματικό. Και μην αγνοείτε κάτι επειδή το θεωρείτε προφανές — αν δεν το διδάξεις εσύ στο παιδί, δεν θα το ξέρει.
Εγώ πάντως μετακίνησα τις καρέκλες στη σκιά. Ξέρω ότι δεν έπρεπε να το κάνω εγώ — έπρεπε να το κάνουν αυτοί. Αλλά ήμασταν εμείς που τις βάλαμε εκεί χωρίς να σκεφτούμε τη σκιά από πριν.
Τα παιδιά έπαιζαν, αγωνίζονταν, έκαναν ό,τι μπορούσαν. Δεν υπήρχαν πολλά να παρατηρήσω — ήταν μόνο τέσσερις αγώνες. Αυτό που θα ήθελα να ξέρουν τα παιδιά — ή να τους το διδάξει ο προπονητής — είναι το εξής: όταν ο αντίπαλος λέει «έξω» και εσύ πιστεύεις ότι κλέβει τον πόντο, δεν πας να δεις το σημάδι επειδή ντρέπεσαι ή επειδή «λογικά θα το έλεγε ο supervisor». Λάθος. Πρέπει το παιδί να πάει να δει το σημάδι και να ζητήσει τον supervisor. Να ξέρετε ότι ο supervisor δεν μπορεί να μπει στο γήπεδο αν δεν του το ζητήσουν οι παίκτες — εκτός αν δει καθαρά ότι ο αντίπαλος κλέβει τον πόντο, οπότε δικαιούται να επέμβει χωρίς να του το ζητήσουν.